| نقش مشاوره گروهی بر کاهش اضطراب تدریس دانشجو معلمان دختر آموزش ابتدایی استان کرمان |
| کد مقاله : 1386-7MEDUCT |
| نویسندگان |
|
فرشته ملکی باب هویزی *، زهرا اژدری، خدیجه کهوری پور، فاطمه اژدری، زهرا تیکدری دانشگاه فرهنگیان پردیس شهید باهنر کرمان |
| چکیده مقاله |
| بهمنظور اجرای این پژوهش، فضایی بهعنوان محل برگزاری جلسات مشاوره گروهی در مدارس محل کارورزی دانشجومعلمان در نظر گرفته شد. در این جلسات، دانشجومعلمان در زمانهای مشخص (زنگهای تفریح) بهصورت گروهی گرد هم آمدند و به بحث و تبادل نظر در قالب مشاوره گروهی درباره تجارب تدریس، احساسات مرتبط با تدریس و میزان اضطراب تجربهشده پیش و حین تدریس پرداختند. پس از پایان جلسات، پرسشنامههای پژوهش در اختیار شرکتکنندگان قرار گرفت و از آنان خواسته شد پاسخها را با صداقت و براساس تجربههای واقعی خود تکمیل کنند. با توجه به این پیامدها، پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش مشاوره گروهی بر کاهش اضطراب تدریس دانشجومعلمان دختر آموزش ابتدایی استان کرمان انجام شد. این پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی بود. جامعه آماری شامل ۱۳۰ دانشجومعلم ورودی ۴۰۲ بود و ۹۳ نفر با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی طبقهای و بر اساس فرمول کوکران انتخاب شدند. برای گردآوری دادهها از پرسشنامههای مشاوره گروهی و اضطراب تدریس استفاده شد و روایی و پایایی ابزارها با آزمون همبستگی پیرسون ارزیابی گردید. یافتهها نشان داد که بین میزان مشارکت در مشاوره گروهی و سطح اضطراب تدریس رابطه معناداری وجود نداشت؛ بهطوریکه ضریب همبستگی برابر r = -0.048 و سطح معناداری p = 0.646 بود. این نتیجه بیانگر آن است که اگرچه رابطهای بسیار ضعیف و معکوس مشاهده شد، اما این ارتباط از نظر آماری قابل استناد نیست. بر اساس نتایج، به نظر میرسد محتوای جلسات مشاوره گروهی یا مدت و شدت مداخله با منابع خاص اضطراب تدریس همخوانی کافی نداشته است و عواملی مانند ترس از ارزشیابی، مدیریت کلاس و کمبود تجربه عملی همچنان دستنخورده باقی ماندهاند. بهطور کلی، یافتهها نشان میدهد که مشاوره گروهی عمومی بهتنهایی برای کاهش اضطراب تدریس کافی نیست و لازم است مداخلات هدفمندتر، طولانیتر و اختصاصیتر برای این گروه از دانشجومعلمان طراحی شود. |
| کلیدواژه ها |
| آموزش ابتدایی، اضطراب تدریس، خودکارآمدی، دانشجو معلمان، مشاوره گروهی. |
| وضعیت: پذیرفته شده برای ارسال فایل های ارائه پوستر |
